کابل، افغانستان: در این روزها یک بار دیگر خانواده مطبوعات عزادار شد. سید مولاداد یعقوبی یکی از خبرنگاران تلویزیون آریانا مقیم هرات، به علت بیماری داعی اجل را لبیک گفت. فوت یعقوبی واکنش های زیادی را در پی داشت. بسیاری از همکاران، دوستان، نهاد ها و اشخاص سر شناس از جمله داکتر اشرف غنی رئیس جمهور کشور به خانواده وی تسلیت گفتند. در فضای مجازی نیز تعداد زیادی از هموطنان و خبرنگاران کشور به این موضوع پرداختند.و تعدادی با استفاده از این فرصت مطالبی در رابطه با مشکلات خبرنگاران در رسانه ها به نشر سپردند.
ازجمله گزارشی زیر عنوان “خبرنگاران در محاصره فقر اقتصادی” در روزنامه هشت صبح به چاپ رسید. در این گزارش ضمن نگاهی به زندگی و دوره کاری مرحوم یعقوبی، به وضعیت نامساعد خبرنگاران نیز پرداخته شده و مشکلات شان از جمله مسئله اقتصادی و عدم حمایت های لازم را ذکر کرده است.گزارش همچنان به نهاد های حامی خبرنگاران نیز به شدت انتقاد کرده است.
بر این مسئله که خبرنگاران افغان با مشکلات بسیار جدی دست و پنجه نرم میکنند ،همگی اتفاق نظر دارند. اینکه خبرنگاری در افغانستان یکی از خطرناکترین شغل ها است، اینکه خبرنگاران امنیت جانی ندارند، اینکه خبرنگاران امنیت شغلی ندارند، اینکه هرم های گوناگونی بر خبرنگاران فشار وارد میاورد. بر همه اینها اتفاق نظر وجود دارد.اما مسئله ای که در این گزارش مطرح بحث است، اتهام “ثروت اندوزی “ و” کوتاهی” است که بر تمام نهاد های حامی خبرنگاران وارد شده است.
گزارشگر محترم این گزارش نکته اساسی در تهیه یک گزارش را از نظر انداخته است. توازن و حقیقت جویی. این گزارش کاملا به صورت یکجانبه و احساساتی نوشته شده و در آن هیچ گونه توازنی به چشم نمیخورد.در این گزارش که همه ی نهاد های حامی خبرنگاران را به ثروت اندوزی و خرج پول در سفرهای خارجی متهم کرده،هیچ منبعی از این “ثروت اندوزان” وجود ندارد.همه را با یک چوب رانده بدون اینکه به خود زحمت دهد تا در مورد مثلا همین مسئله مرحوم مولاداد یعقوبی اندکی اطلاعات جمع آوری کند و ببیند که نهادهای مدافع خبرنگار مثلا کمیته مصونیت خبرنگاران افغان – چقدر از “ثروت” اندوخته خود و چقدر از تلاش های خود را وقف این مسئله کردند.
کمیته مصئونیت به عنوان یک نهاد حامی خبرنگاران، ضمن اینکه به دستاورد های گذشته خود برای حمایت از خبرنگاران و رسانه ها که حتی لیست آنها نیز از حوصله این بحث خارج است؛ افتخار میکند؛ به اطلاع می رساند که در همین قضیه مرحوم سید مولاداد یعقوبی، این کمیته تمام تلاش ممکنه اشرا به خرج داد. در حالی که حتی موضوع مرحوم یعقوبی جزء بخش های کاری کمیته مصونیت نیز نبود. (طبق لایحه کاری، کمک مالی این کمیته شامل حال خبرنگارانی است که بخاطر حرفه شان جراحت بردارند).
کمیته یگانه نهادی بود که در زمینه فراهم سازی سفر ایشان به هند اقدام کرده و تمام مصارف سفری دو طرفه ویرا به عهده گرفت. کمیته نیز اقای یعقوبی را با یکتعداد دکتران افغان که در شفاخانه گنگ ار ام در دهلی مصروف کار استند و دوستان شخصی رییس کمیته مصونیت استند، معرفی نمود، تا با وی در زمینه تشخیص همکاری نمایند. همچنان مقدار کمک نقدی مبلغ ۵۰۰ دالر که در توان کمیته بود برای تداوی وی اختصاص داده و این پول را نقدا به اقای یعقوبی قبل از سفر داد. سپس برای کمک های بیشتر کمپاینی را به راه انداخت. رییس کمیته در جریان سفرش به دهلی از اقای یعقوبی عیادت نمود و با پزشک وی و غیره مسولین شفاخانه بخاطر توجه جدی به یعقوبی صحبت نمود.
مهمتر از همه تلاش کمیته بود که پس از فوت یعقوبی زمینه تحویل دهی جنازه مرحوم از سوی شفاخانه به برادر ایشان را بدون درخواست بیشتر پول فراهم نمود. این همه کار های بودند که در توان کمیته بود و کمیته با دقت و اخلاص انرا انجام داد.
کمیته مصئونیت از گزارشگر محترم دعوت میکند در صورتی که میخواهند از خدمات این نهاد به خبرنگاران واجد شرایط، آگاهی یابند میتوانند به این خبرنگاران که تعدادشان کم نیست نیز مراجعه نمایند. سایر دستاورد های کمیته و دیگر نهاد های خبرنگاران خود بحث جداگانه ای را می طلبد.چنانچه قبلا ذکر شد هیچ کس منکر مشکلات بی شمار خبرنگاران در افغانستان نیست اما توقع اینکه تمام این مشکلات با دست داشته های اندک نهاد های حامی خبرنگاران بر طرف شود ، نه واقع بینانه است و نه هم عادلانه.قابل یاد آوری است که این ها نهاد های مدنی اند نه نهاد های اجرایی. انتقاد مقدم باید متوجه تلویزیون اریانا میبود که از تمام امکانات برخوردار است مگر از هرگونه کمک به خبرنگار خود ابا ورزید.
متاسفانه فرهنگ انتقاد در افغانستان همواره مسیر نادرستی پیموده است.خوب است که در وقت انتقاد از اتهامات ناروا پرهیز کنیم و همه را نیز به صورت کلی مخاطب قرار ندهیم.بخصوص از خبرنگاران و اهل رسانه توقع میرود که تا زمانی که در مورد یک مسئله آگاهی لازم را نداشتند ، از قصه پردازی احتراز کنند. بدون اطلاعات نوشتن و گفتن باعث میگردد تا اعتبار خبرنگار و رسانه زیر سوال برود.عدم برقراری توازن در کار خبرنگاری ، کار را ضعیف و غیر مسلکی نشان میدهد. واقع بینی،توازن و دقت اصول گزارش دهی است. از اصول عدول نکنیم.
